Διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς τους πολίτες;

Διάβασα με απόλυτη προσοχή την πρόταση του ΙΤΑ προς το Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔΚΕ για τον «Καποδίστρια 2» και ειλικρινά η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν μία: Ποιοι, πως και με ποια κριτήρια αποφάσισαν να «πασάρουν» στους 31 εκπροσώπους της αυτοδιοίκησης αυτή την παράλογη(δε βρίσκω άλλη λέξη να τη χαρακτηρίσω) πρόταση.
Ποιοι, πως και με ποια κριτήρια μελέτησαν(;), αποφάσισαν και πρότειναν ότι, ένα κτηνοτροφικό χωριό μπορεί να συμβιώσει υπό τη σκέπη ενός δήμου που κατ’ εξοχήν είναι ενεργειακός, ασχολείται κάθε μέρα με τη ΔΕΗ και τη μόλυνση του περιβάλλοντος και οι κάτοικοί του δεν μπορούν καν να προφέρουν τη λέξη «γιδοπρόβατα». Ή ποιος ήταν αυτός ο παντογνώστης των ιδιαιτεροτήτων και της καθημερινότητας της ελληνικής περιφέρειας που μας πρότεινε να συνενώσουμε την πόλη των ευρυζωνικών δικτύων, του Πανεπιστημίου, του ΤΕΙ με μία κωμόπολη του πολιτισμού, της παράδοσης και της ιστορίας που η ίδια η πολιτεία της αναγνώρισε πως πρέπει να είναι από μόνη της ξεχωριστός Δήμος. Αυτά ως προς την επιστημονική προσέγγιση του θέματος. Συμπέρασμα: Πάρτε τους τα πτυχία.
Όσο αφορά για το ποιον ρώτησαν οι «μελετητές» ειλικρινά μου είναι αδιανόητο να σκεφτώ πως υπήρξε πρόταση την οποία η ΚΕΔΚΕ θα κάτσει να τη συζητήσει πριν ερωτηθούν οι τοπικές κοινωνίες. Πριν καν δοθεί στον πολίτη να καταλάβει τι πάει να φτιάξει ή μάλλον να χαλάσει αυτό το σχέδιο.
Ήμουν είμαι και θα είμαι υποστηρικτής της μεγάλης ιδέας που λέγεται διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας. Ακόμα όμως και αν η κυβέρνηση της επανίδρυσης ξυπνήσει από το λήθαργο και ο Αλογοσκούφης «φάει» τη «φλασιά» της ζωής του μοιράζοντας ξαφνικά αυτά που οφείλει στους Δήμους, η αυτοδιοίκηση θα πράξει το μεγαλύτερο λάθος της ιστορίας της αν επιχειρήσει να παίξει στο παιχνίδι της κοπτοραπτικής χωρίς να έχει ανοίξει το παιχνίδι της λογικής.
Και η λογική λέει πως στη δημοκρατία δεν παίρνεις αποφάσεις χωρίς να ρωτήσεις το λαό. Είχε πει κάποιος στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ στην Κυλλήνη πως «η βαθύτερη ουσία και ο στόχος των μεταρρυθμίσεων μόνο έτσι έχουν αξία, αν μας οδηγούν σε μια πατρίδα ισχυρή με πολίτες που είναι αισιόδοξοι, γιατί πολύ απλά γνωρίζουν και γιατί κάνουν θυσίες και προς τα που πάνε». Άραγε πόσο αισιόδοξος μπορεί να νιώθει ένας πολίτης ή ακόμα και ένας Δήμαρχος, που ούτε γνωρίζει γιατί θα πρέπει να «θυσιάσει» το Δήμο του ώστε να λένε κάποιοι ότι κάνανε μεταρρύθμιση;
Η βαθύτερη ουσία αυτής της μεταρρύθμισης είναι να ερωτηθούν οι πολίτες και οι τοπικές κοινωνίες.
Αλλιώς ας αφεθούμε στον αυτόματο πιλότο των επιστημονικών(;) ερευνών που αύριο μπορεί να μας επιβάλλουν και το ποιοι θα πρέπει να είναι Δήμαρχοι, Νομάρχες και Πρωθυπουργοί…