Ποιοι υπονομεύουν το ΠΑΣΟΚ;

«Καταλαβαινόμαστε τώρα. Δεν χρειάζονται περσότερα».
Αν ο Ρίτσος ήταν σε θέση να εκφράσει άποψη για τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ δεν θα έβρισκε καταλληλότερη φράση για να πει τα πράγματα με το όνομα τους. Γιατί τώρα δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην κατάλαβε το άθλιο παιχνίδι που παίζουν οι «βαρόνοι» του κινήματος στήνοντας κυριολεκτικά στον τοίχο τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος μοιάζει σαν τον χαζό της παρέας που ενώ υπόλοιποι δεν τον «γουστάρουν» τον «παίζουνε» για να έχουν κάποιον να γελάνε.
Μόνο που η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι για γέλια. Και η υπόθεση εκλογής προέδρου μόνο ως αστείο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται.
Το παιχνίδι των «βαρόνων» στήνει όμως και το ΠΑΣΟΚ στον τοίχο. Είναι ένα παιχνίδι πονταρίσματος στην επόμενη μέρα, για όλους αυτούς που ξαφνικά κατάλαβαν ότι ο Γιώργος είναι ο καταλληλότερος να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στην νίκη. Σε ποια νίκη όμως; Τη συλλογική; Όχι.
Η μόνη νίκη που ενδιαφέρει όλους αυτούς είναι η προσωπική τους. Η νίκη της επόμενης μέρας που θα κάνει κάποιον απ’ αυτούς χαλίφη στη θέση του χαλίφη.
Μόνο που η κοινωνία στις 16 Σεπτέμβρη δεν έστειλε στο ΠΑΣΟΚ αυτό το μήνυμα. Δεν ζήτησε από το ΠΑΣΟΚ να συνεχίσει όπως είναι. Να συνεχίσει με τις ίδιες λογικές, τις ίδιες τακτικές, τα ίδια πρόσωπα σε θέσεις ευθύνης. Το μήνυμα της κάλπης ήταν άλλο. Ήταν μήνυμα αλλαγής, στροφής και αμφισβήτησης όλου αυτού που ονομάζεται μοντέλο διακυβέρνησης από ομάδες, φατρίες και οικογένειες.
Το ΠΑΣΟΚ στις 16 Σεπτέμβρη υπέστη την πιο οδυνηρή ήττα της ιστορίας του γιατί δεν μπόρεσε να δείξει τον άλλο δρόμο. Το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε το δεξιό δρόμο της Ν.Δ. Έδωσε συγχωροχάρτι στους εκφραστές του συντηρητισμού(Μάνος, Ανδριανόπουλος), μίλησε για ανασφάλιστη εργασία των νέων, δεν υποστήριξε το δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης. Και ενώ το μήνυμα από την κοινωνία ήρθε το 2004 σε εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές, το 2006 στις δημοτικές, δεν το πήραμε ούτε ο 2007 στις εθνικές εκλογές και κινδυνεύουμε να το «χάσουμε» και τώρα, επειδή κάποιοι κοιτούν το δικό τους και μόνο συμφέρον. Και για να δικαιολογήσουν τη στάση τους μιλούν για «παράταση». Τι παράταση όμως είναι αυτή; Παράταση στο θάνατο; Ασπιρίνη στον καρκίνο; Μάλλον τρικλοποδιά στον «σακάτη»…
Και μετά τι; Μάχη. Μάχη βαρόνων για την προεδρική καρέκλα. Γιατί μετά την τρικλοποδιά ο «σακάτης» θα μείνει ανάπηρος. Και θα χρειάζεται αναπηρική καρέκλα.
Το ζήτημα είναι όμως είναι τι θα χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ την επόμενη μέρα. Ασπιρίνη ή καρδιογράφημα;
Υ.Γ.: Κάποιοι μιλούσαν για υπονομευτές και προσωπικές στρατηγικές πριν τις εκλογές. Τώρα μπορούν να μας πουν πως ονομάζετε η στρατηγική που ακολουθούν ώστε να ξαναπαραδώσουν τη χώρα στη Δεξιά.
Υ.Γ.: Ο Κέιντζ έλεγε πως «όταν τα δεδομένα αλλάζουν εγώ αλλάζω άποψη». Εγώ ήμουν έτοιμος να μην στηρίξω το Βαγγέλη, γιατί τον θεωρούσα εξουσιομανή. Τώρα όμως τα δεδομένα άλλαξαν. Κάποιοι διψούν περισσότερο για εξουσία και δεν κάνουν χωρίς αυτήν.