Διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς τους πολίτες;

Διάβασα με απόλυτη προσοχή την πρόταση του ΙΤΑ προς το Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΕΔΚΕ για τον «Καποδίστρια 2» και ειλικρινά η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν μία: Ποιοι, πως και με ποια κριτήρια αποφάσισαν να «πασάρουν» στους 31 εκπροσώπους της αυτοδιοίκησης αυτή την παράλογη(δε βρίσκω άλλη λέξη να τη χαρακτηρίσω) πρόταση.
Ποιοι, πως και με ποια κριτήρια μελέτησαν(;), αποφάσισαν και πρότειναν ότι, ένα κτηνοτροφικό χωριό μπορεί να συμβιώσει υπό τη σκέπη ενός δήμου που κατ’ εξοχήν είναι ενεργειακός, ασχολείται κάθε μέρα με τη ΔΕΗ και τη μόλυνση του περιβάλλοντος και οι κάτοικοί του δεν μπορούν καν να προφέρουν τη λέξη «γιδοπρόβατα». Ή ποιος ήταν αυτός ο παντογνώστης των ιδιαιτεροτήτων και της καθημερινότητας της ελληνικής περιφέρειας που μας πρότεινε να συνενώσουμε την πόλη των ευρυζωνικών δικτύων, του Πανεπιστημίου, του ΤΕΙ με μία κωμόπολη του πολιτισμού, της παράδοσης και της ιστορίας που η ίδια η πολιτεία της αναγνώρισε πως πρέπει να είναι από μόνη της ξεχωριστός Δήμος. Αυτά ως προς την επιστημονική προσέγγιση του θέματος. Συμπέρασμα: Πάρτε τους τα πτυχία.
Όσο αφορά για το ποιον ρώτησαν οι «μελετητές» ειλικρινά μου είναι αδιανόητο να σκεφτώ πως υπήρξε πρόταση την οποία η ΚΕΔΚΕ θα κάτσει να τη συζητήσει πριν ερωτηθούν οι τοπικές κοινωνίες. Πριν καν δοθεί στον πολίτη να καταλάβει τι πάει να φτιάξει ή μάλλον να χαλάσει αυτό το σχέδιο.
Ήμουν είμαι και θα είμαι υποστηρικτής της μεγάλης ιδέας που λέγεται διοικητική μεταρρύθμιση της χώρας. Ακόμα όμως και αν η κυβέρνηση της επανίδρυσης ξυπνήσει από το λήθαργο και ο Αλογοσκούφης «φάει» τη «φλασιά» της ζωής του μοιράζοντας ξαφνικά αυτά που οφείλει στους Δήμους, η αυτοδιοίκηση θα πράξει το μεγαλύτερο λάθος της ιστορίας της αν επιχειρήσει να παίξει στο παιχνίδι της κοπτοραπτικής χωρίς να έχει ανοίξει το παιχνίδι της λογικής.
Και η λογική λέει πως στη δημοκρατία δεν παίρνεις αποφάσεις χωρίς να ρωτήσεις το λαό. Είχε πει κάποιος στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ στην Κυλλήνη πως «η βαθύτερη ουσία και ο στόχος των μεταρρυθμίσεων μόνο έτσι έχουν αξία, αν μας οδηγούν σε μια πατρίδα ισχυρή με πολίτες που είναι αισιόδοξοι, γιατί πολύ απλά γνωρίζουν και γιατί κάνουν θυσίες και προς τα που πάνε». Άραγε πόσο αισιόδοξος μπορεί να νιώθει ένας πολίτης ή ακόμα και ένας Δήμαρχος, που ούτε γνωρίζει γιατί θα πρέπει να «θυσιάσει» το Δήμο του ώστε να λένε κάποιοι ότι κάνανε μεταρρύθμιση;
Η βαθύτερη ουσία αυτής της μεταρρύθμισης είναι να ερωτηθούν οι πολίτες και οι τοπικές κοινωνίες.
Αλλιώς ας αφεθούμε στον αυτόματο πιλότο των επιστημονικών(;) ερευνών που αύριο μπορεί να μας επιβάλλουν και το ποιοι θα πρέπει να είναι Δήμαρχοι, Νομάρχες και Πρωθυπουργοί…

Το μηδέν και το άπειρο...

Δυόμιση χρόνια περίπου πριν ο Δήμαρχος Κοζάνης και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, Πάρις Κουκουλόπουλος, ερωτώμενος από δημοσιογράφο για το ποιος είναι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εθνικές εκλογές είχε πει το αμίμητο «Νίκη ή Θάνατος». Είχαμε αναρωτηθεί αρκετοί τι μπορεί να εννοεί με τον όρο «θάνατο» ο κ. Κουκουλόπουλος, όταν αυτός μάλιστα χρησιμοποιείται για ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει τη χώρα 20 χρόνια και μέχρι τότε τουλάχιστον είχε τη δυναμική(ή έτσι πίστευαν κάποιοι) να ξαναέρθει στην εξουσία. Το τι εννοούσε τότε ο δήμαρχος Κοζάνης, το καταλάβαμε δύο περίπου χρόνια αργότερα όταν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007, το ΠΑΣΟΚ άρχισε να βιώνει σιγά- σιγά αυτό το «θάνατο».
Προχθές ο κ. Κουκουλόπουλος ερωτώμενος και πάλι για το ίδιο θέμα επέκτεινε ακόμα περισσότερο την τότε σκέψη- πρόβλεψή του, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «δεν θέλω να σκέφτομαι τι μας περιμένει μετά. Είναι το μηδέν και το άπειρο».
Το τι εννοούσε αυτή τη φορά ο κ. Κουκουλόπουλος γίνεται πλέον εύκολα κατανοητό και έχει άμεση σχέση με αυτό που είχε πει πριν από τις εκλογές του 2007. Τότε μπορεί ο όρος «θάνατος» να ήταν μια υπερβολή(ήταν όμως;), πάντως στην περίπτωση νέας ήττας του ΠΑΣΟΚ υπερβολή θα είναι να σκεφτεί κάποιος πως ο «θάνατος» είναι αναπόφευκτος.
Αλήθεια όμως. Σκέφτεται κανείς τι πρέπει να γίνει ώστε ο «βαριά ασθενής» να πάρει ανάσα και να μην καταλήξει. Αναφέρθηκε και σε αυτό ο κ. Κουκουλόπουλος. «Στο σκάφος που λέγεται ΠΑΣΟΚ έχει χαλάσει το πηδάλιο και καλείται ο τιμονιέρης, που είναι ο πρόεδρος, να αποκαταστήσει τη βλάβη, να βρούμε τη σωστή πορεία και από εκεί και πέρα όλα απλουστεύουν», είπε. Το πρόβλημα όμως είναι πως για να μπορέσεις να κουμαντάρεις ένα σκάφος πρέπει πρώτα να έχεις μάθει να κουμαντάρεις καλά πιο απλά πράγματα. Π.χ. ποδήλατα…

Μεταρρύθμιση χωρίς στόχο

Όσοι είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε στην Αθήνα το διήμερο 23 και 24 Ιουνίου, προκειμένου να παρακολουθήσουμε το θεματικό συνέδριο της ΚΕΔΚΕ για τη διοικητική μεταρρύθμιση μπορούμε να βγάλουμε ένα και μοναδικό συμπέρασμα: Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι η πιο άτολμη κυβέρνηση που έχει γνωρίσει η Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα και σίγουρα η πιο ανίκανη να διαχειριστεί το μεγάλο εγχείρημα μιας ΣΥΝΟΛΙΚΗΣ διοικητικής μεταρρύθμισης, που έχει άμεση ανάγκη η χώρα προκειμένου να αποτινάξει από πάνω της το «σκιάχτρο» του συγκεντρωτισμού. Διότι δεν μπορείς να έχεις μαζί σου σύσσωμη την αντιπολίτευση(πλην ΚΚΕ), μαζί σου την ΚΕΔΚΕ, την ΕΝΑΕ και την κρίσιμη ώρα που όλοι περιμένουν από έναν υπουργό να ανοίξει το δρόμο αυτός κυριολεκτικά να τινάζει στον αέρα τα όσα, λίγα ομολογουμένως, έγιναν μέχρι τώρα για τη μεγάλη μεταρρύθμιση.
Διαβάζοντας κανείς την ομιλία του ΥΠΕΣΔΔΑ, κ. Προκόπη Παυλόπουλου, μπορεί εύκολα να καταλάβει πως η κεντρική εξουσία δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε μια βαθιά τομή στο κράτος. Δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει καμία τοπική κοινωνία να λειτουργήσει όπως αυτή πιστεύει ή οραματίζεται για την πόλη ή το χωριό της, κρατώντας ομήρους τους ανθρώπους που επιλέχτηκαν από τους συμπολίτες τους(δημάρχους, προέδρους κ.λ.π.) για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους. Ισχυροποιεί τον εκπρόσωπο της εκάστοτε κυβέρνησης(περιφερειάρχη) δίνοντάς του την αρμοδιότητα να κρίνει τις αποφάσεις των δημοκρατικών οργάνων προγραμματισμού των ΟΤΑ και ακόμα -ακόμα να διαχειρίζεται όπως αυτός θα θέλει τα αναπτυξιακά κονδύλια κάθε περιοχής. Ο Υπουργός Εσωτερικών αν και Καθηγητής, δυστυχώς έμεινε μετεξεταστέος και στο θέμα της απόδοσης παρακρατηθέντων πόρων, της φορολογικής μεταρρύθμισης, της μεταφοράς αρμοδιοτήτων και ΠΟΡΩΝ, προσπαθώντας απλά να διαχειριστεί το όλο ζήτημα μόνο και μόνο ως τη μεγάλη αλλαγή στο κράτος, που θα του «προσθέσει μεταρρυθμιστικά ένσημα στο πολιτικό του βιβλιάριο», όπως πολύ ορθώς ακούστηκε από ομιλητή στην αίθουσα του συνεδρίου.
Μου έλεγε πριν από λίγο καιρό πρώην βουλευτής ότι, η κυβέρνηση Καραμανλή κρατάει το θέμα της διοικητικής μεταρρύθμισης στην επικαιρότητα, ως ακόμα ένα όπλο προκειμένου να αλλάζει την ατζέντα από τα μεγάλα θέματα της καθημερινότητας. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέξης Τσίπρας, μίλησε προχθές στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ για «επικοινωνιακή μεταρρύθμιση». Τα αυτοδιοικητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ έλεγαν λίγο πριν το κλείσιμο του συνεδρίου πως «δεν πρέπει να φανεί προς τα έξω ότι επικροτούμε αυτή τη μεταρρύθμιση(σ.σ. έτσι όπως προτείνετε από την κυβέρνηση) γιατί μπορεί να πάθουμε ότι και με το άρθρο 16». Είναι αλήθεια πως αυτή η κυβέρνηση το μόνο που κάνει καλά τα 4,5 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, είναι να παίζει καλά το παιχνίδι της επικοινωνίας, προβάλλοντας τον πρωθυπουργό ως τον μεγάλο μεταρρυθμιστή του κράτους.
Όμως, το να αλλάξεις απλώς τα διοικητικά και χωροταξικά όρια κάποιων Δήμων και «αφαιρώντας» από το χάρτη τους μισούς ΟΤΑ, συνενώνοντας την Αλεξανδρούπολη με τη Λαμία, δεν σου δίνει το δικαίωμα να περάσεις στην ιστορία ως μεταρρυθμιστής υπουργός, αλλά ως … «ράφτης».

Ελλάδα ή Ζουαζηλάνδη;

Το είδαμε και αυτό. Η ΕΡΤ έκοψε το Στέλιο Κούλογλου, έναν από τους συναδέλφους που του αξίζει να λέει ότι είναι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. Έναν από τους συναδέλφους που με τα ρεπορτάζ του και τις αποκαλύψεις που κατά καιρο μέσα από τις εκπομπές του, έχει φέρει στο φως της δημοσιότητας "ξεγύμνωσε" και "αποκαθήλωσε" αυτά που η εξουσία "πασάρει" ως δεδομένα. Ο Ρουσσόπουλος και ο Παναγόπουλος φαίνεται δεν άντεξαν να βλέπουν την αλήθεια για το σύμμαχο Πούτιν ή την δημοκρατία(;) της Κίνας που προετοιμάζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή ακόμα δεν άντεξαν τη γενιά των 700 Ευρώ και προτίμησαν Γιουροβίζιον και άλλα θεάματα. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στο τι προγράμματα προτιμά η κυβέρνηση της επανίδρυσης. Η ουσία είναι ότι για ακόμα μία φορά η δημοκρατία μας πλήττεται βάναυσα. Η χειραγώγηση μέσων και δημοσιογράφων επανέρχετε στο προσκήνιο απροκάλυπτα και "φοβίζει" κυριολεκτικά της δημοκρατία μας. Θυμίζει εποχές και καθεστώτα που η Ελλάδα τα διέγραψε οριστικά. Η μήπως όχι; Η δημοκρατία της κυβέρνησής μας ίσως έχει άλλες αρχές. Τις αρχές του ότι μας αρέσει εμάς. Δεν απέχει άλλωστε πολλές ημέρες το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας που έλεγε ότι, ο πρωθυπουργός μας ζητούσε την κατάργηση ή κατί τέτοιο, της σελίδας που τώρα βρισκόμαστε. Ίσως να ήταν και αστείο...Αυτό που όμως δεν είναι αστείο έχει να κάνει με την υπόθεση Κούλογλου που μόνο ως ώμη παρέμβαση στην ελευθεροτυπία μπορεί να χαρακτηριστεί. Και το ακόμα πιο αστείο είναι ότι αυτή η απόφαση της ΕΡΤ ήρθε με εντολή υπουργού πρώην δημοσιογράφου. Για μένα ένα ερώτημα πλανάτε πλέον. Σε ποια δημοκρατία φιμώνονται ακόμα δημοσιογράφοι. Στην Ελληνική ή στη δημοκρατία της Ζουαζηλάνδης....;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ;

Έχουν περάσει περίπου 40 ημέρες από την εκλογική διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου και ειλικρινά μου είναι δύσκολο να βρω έστω και μια διαφορά ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του τότε(πριν της 11-11) και το ΠΑΣΟΚ του τώρα. Εκτός από το ότι δεν υπάρχουν οι εσωκομματικές κόντρες(ή τουλάχιστον δεν δημοσιοποιούνται), το ΠΑΣΟΚ δείχνει ακόμα χαμένο στο δικό του λήθαργο Λήθαργο από τον οποίο αδικαιολόγητα δεν λέει να ξεφύγει, ειδικά όταν απέναντί του έχει μία κυβέρνηση που το μόνο που κάνει καλά είναι να συνεχίζει με τον ίδιο και πιο γρήγορο ρυθμό να παίρνει την κατηφόρα. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πουθενά, δεν έχει βρει ακόμα βηματισμό, δεν έχει καθορίσει αντιπολιτευτική τακτική, δεν έχει συντάξει προγραμματική πρόταση, με αποτέλεσμα η κατρακύλα των δημοσκοπήσεων να μας κάνει πλέον να σκεφτούμε περισσότερο από ποτέ το "γιατί".
Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν ξυπνάει; Γιατί συνεχίζει να παίρνει την κάτω βόλτα; Γιατί συνεχίζει να δέχεται πλήγματα εκ αριστερών, όταν οι συγκυρίες το ευνοούν για αντιπολίτευση χωρίς όρια.
Που είναι οι λαλίλαστοι υποστηρικτές του προέδρου, που σήκωσαν τη σημαία επανεκλογής του; Που βρίσκεται το "ρεύμα" του Βαγγέλη που επεδίωξε την αλλαγή στο κόμμα; Γιατί το απέκλεισε ο πρόεδρος από όλες τις θέσεις ευθύνης; Τι θα γίνει στο συνέδριο; Θα έχει πανηγυρικό χαρακτήρα και ναι γιατί; Τι θα πανηγυρίσουμε; Το ότι κρατάμε γερά το 30%;
Το ότι φεύγει ο Αλαβάνος και έρχεται ο Τσίπρας;(αλήθεια πόσο μας ευνοεί αυτή η αλλαγή;)
Ή μήπως ο πρόεδρος θα θελήσει να επιβεβαιώσει ότι είναι ο απόλυτα κυρίαρχος μέσα στο κόμμα; Δεν αποκλείεται.
Δεν είναι σοφό να πούμε τώρα αν κάναμε λάθος στις 11 Νοέμβρη. Η απόφαση είναι μία και είναι σεβαστή.
Αυτό που πρέπει να ψάξουμε όλοι είναι πότε επιτέλους θα ξαναυπάρξουμε σαν κίνημα λαού. Πότε θα ξαναέχουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Πότε θα αποτελέσουμε και πάλι την άλλη λύση απέναντι στις φαύλες πολιτικές της δεξιάς. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα. Ο Καραμανλής δεν θα αντέξει για πολύ με ένα ΠΑΣΟΚ οδοστρωτήρα. Αλλά με το ΠΑΣΟΚ που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου μπορεί να γυρνάει σε DVD τις ωραίες μέρες που περνάει στο Μαξίμου.